Tremorte

Mira que fixo ben veces as orellas polo Antroido. Cando as botaba na sartén, eu envolvíallas co tenedor para que collesen forma. Nunca estaban ao gusto dela. Sempre lle daba de máis, ou de menos. E mira que ás veces quedaban ben. Pero bueno, eu seguíaa axudando. Moito discutía con ela, ho. Decíalle: ‘¡Non che volvo axudar a facer as orellas!’. Pero sempre volvía. Ata que chegou o día. E xa non a axudei máis”.

Cando remata de falar, os seus ollos miran para ela e brilan. Ela está enfrente del. Escoita a historia, ladea a cabeza, encolle os ombreiros e levanta as cellas. Unha mestura entre indiferencia e incomprensión. Non sei se lembra esos momentos. É un misterio o que aínda perdura na súa cabeciña e o que se marchou para non voltar.  Este Antroido comerá as orellas, pero xa non se lembra de cómo se fan.

A perda máis dura é a que aínda non se foi de todo. Hai que mirarlle aos ollos ducias de veces cada día. Non se precisa evocala, porque segue aí. O tremor da morte ten réplicas, pero sempre son de menor intensidade que a sacudida que chega co último suspiro. Pero cando alguén se vai sen irse de todo, cada día é un tremor que che sacude sen piedade. Os sopapos veñen de todos lados e non avisan. E seguirás recibindo réplicas devastadoras ata o último día da súa vida, ou da túa. Só a morte freará as sacudidas. E ese día… Non quero pensar nese día. Somos ben duros, ho.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s