Pesadelo

Ás veces, un esperta en medio da noite sobresaltado por pesadelos. Soñamos con algunha catástrofe ou coa perda tráxica dalgún ser querido. Supoño que a todos nos pasa. Eu, por exemplo, teño unha curiosa tendencia a soñar con tsunamis que o arrasan todo. Durante un momento, coa máquina dos soños aínda latente, pensamos que esa traxedia é real e crúa. Doe de verdade. De cando en vez, o pesadelo queda pegado na mente ata que soa o espertador. Entón, por sorte, todo se ordena e as cousas seguen como as deixamos a noite anterior.

En Angrois, en Santiago, non vai soar o espertador. Os cascallos, a sangue e a ferralla espallados no campo da festa quedarán para sempre na cabeza desa xente. En tódalas vésperas do Apóstolo que quedan por diante. Ducias de cadáveres onde debería haber xente festexando. Portas arrincadas a pulso e convertidas en padiolas. A manta que abriga as noites de inverno tapando corpos sen vida. Esas  mulleres con mandil capaces de botarse un país ás costas. Veciños ofrecendo as súas casas e os seus coches para auxiliar ás vítimas. Bos e xenerosos.

Accidente tren Santiago

Veciños de Angrois atenden ás vítimas do accidente. Foto: Xoán A. Soler (La Voz de Galicia)

Tocoume estar en Santiago. Ía co familia a ver a queima da fachada da Catedral. As rúas, ateigadas de peregrinos e turistas. Xente con ganas de divertirse. Arrecendía a polbo á feira e a felicidade. Cando vin por Twitter que a cousa collía mala pinta, fun cara a estación. Xa había alí familiares das vítimas. Din que dende a plataforma se escoitou o estrondo do accidente. Os pasaxeiros xa estarían escribindo polo móbil aos seus amigos para quedar e tomar unha caña. Xa estaban a punto de dar ese abrazo que tanto tempo levaban agardando. A punto de dar esa sorpresa dende o outro lado do Atlántico.

E de repente, ollos vidrosos. Mans tremorosas. Berros. Bágoas. Seguían chegando dende outros lugares vagóns cheos de xente con ganas de festa. Moitos, aínda alleos ao que estaba pasando.  E, a un par de metros,  persoas que xa nunca poderán tomar esa caña, nin dar ese abrazo nin esa sorpresa.

En San Lázaro, no edificio Cersia, máis do mesmo. Bágoas e carreiras. “¡Papá, papá, está muerto!”, berraba unha rapaza mentres caía nos brazos do seu pai.

Horrible, horrible. Tantas vidas arrasadas nun segundo.

Aínda non somos conscientes do que pasou o mércores en Santiago. Cando empecemos a asimilalo, tamén comezaremos a esquecer. Non sei se por sorte ou por desgracia.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s