A bóla do mundo é nosa

Cando era máis novo que agora (só un pouco) xogaba cunha bóla do mundo que me regalaran pola comuñón. Xirábaa con forza, pechaba os ollos e pousaba o dedo índice nalgún lugar do planeta. E debería viaxar a onde o dedo marcase. Imaxinaba como sería Tahití, San Petersburgo ou Yucatán.

Hoxe volvín facelo. Sigo sendo bastante neno para xogar a estas historias. E son o suficientemente temerario para facelas realidade.
Cando un medra, unha das cousas que aprende é que non se pode ter todo o que a un se lle antolle. Unhas veces por realismo e

image

¿A Crimea?

outras veces porque, aínda podendo conseguilo, bótao un todo a perder porque é un idiota.
Así que, non sei ben se por realista ou por idiota, collín varias opcións de reserva. Non vaia ser que o dedo apunte no medio do Pacífico.  A idea de gastar as vacacións na viaxe non parece moi ilusionante. Ou se cadra si, quen sabe.

O meu dedo, coma min, é medio especial. Caiu en Crimea, na foxa das Aleutianas, nas Illas Bermudas, en Mauritania, en Afganistán (pero na zona talibán, por suposto, a lo loco) e na China. A ver onde me dá por caer a min

Pra a Habana

Imaxe

Ao chegar á Habana, apenas nos fixeron falta cen pasos para que nos timaran un peso polo Granma, que realmente valía vinte centavos. O homiño que nolo vendiu non fixo ademán de meter a man no peto para buscar o cambio, pero nós tampouco llo pedimos.
Apenas fixeron falta cen pasos para que nos ofreceran droga, pero aí xa non picamos.
E apenas fixeron falta cen pasos para toparnos cun cruceiro feito polos canteiros de Poio e unha placa na honra de Rosalía coa primeira estrofa de “Adiós ríos, adiós fontes”.
Á esquerda, a uns metros do cruceiro, na rúa Oficios, hai dous apelidos, tamén galegos, escritos na fachada dun edificio: Casteleiro e Vizoso. Dous galeguiños, de nome Segundo e Gaspar, que traballaban nunha ferretería que dirixía un aragonés de Calanda, Leonardo Buñuel. Este Leonardo tivo un fillo chamado Luis. Fuxiu de Cuba despois do afundimento do Maine e deixou a cargo do negocio aos galeguiños, que aguantaron alí, coma sempre. Cando volviu, uns anos despois, o negocio de Casteleiro e Vizoso xa era un imperio sen sitio para o pai de Luis Buñuel. Unha historia curiosa que contaba hai uns meses Fernando Salgado en La Voz.

Acordeime disto despois de ver unha foto de Global Galicia, o portal de emigración que puxo en marcha La Voz para achegarnos aos que están fora, agora que volvemos ser emigrantes. Non é o mesmo, claro. Dun camarote de terceira e dúas semanas de viaxe pasamos a un par de horas en Ryanair. Das cartas de ano en ano pasamos ao Facebook e o Skype. E dos analfabetos pasamos a licenciados, mestrados e políglotas.

E canto temos que aprender de xente coma Casteleiro e Vizoso.