Pra a Habana

Imaxe

Ao chegar á Habana, apenas nos fixeron falta cen pasos para que nos timaran un peso polo Granma, que realmente valía vinte centavos. O homiño que nolo vendiu non fixo ademán de meter a man no peto para buscar o cambio, pero nós tampouco llo pedimos.
Apenas fixeron falta cen pasos para que nos ofreceran droga, pero aí xa non picamos.
E apenas fixeron falta cen pasos para toparnos cun cruceiro feito polos canteiros de Poio e unha placa na honra de Rosalía coa primeira estrofa de “Adiós ríos, adiós fontes”.
Á esquerda, a uns metros do cruceiro, na rúa Oficios, hai dous apelidos, tamén galegos, escritos na fachada dun edificio: Casteleiro e Vizoso. Dous galeguiños, de nome Segundo e Gaspar, que traballaban nunha ferretería que dirixía un aragonés de Calanda, Leonardo Buñuel. Este Leonardo tivo un fillo chamado Luis. Fuxiu de Cuba despois do afundimento do Maine e deixou a cargo do negocio aos galeguiños, que aguantaron alí, coma sempre. Cando volviu, uns anos despois, o negocio de Casteleiro e Vizoso xa era un imperio sen sitio para o pai de Luis Buñuel. Unha historia curiosa que contaba hai uns meses Fernando Salgado en La Voz.

Acordeime disto despois de ver unha foto de Global Galicia, o portal de emigración que puxo en marcha La Voz para achegarnos aos que están fora, agora que volvemos ser emigrantes. Non é o mesmo, claro. Dun camarote de terceira e dúas semanas de viaxe pasamos a un par de horas en Ryanair. Das cartas de ano en ano pasamos ao Facebook e o Skype. E dos analfabetos pasamos a licenciados, mestrados e políglotas.

E canto temos que aprender de xente coma Casteleiro e Vizoso.

Anuncios

Removendo fíos

Hoxe tivemos clase con Vítor Mejuto, xefe de Fotografía de La Voz de Galicia. Estivemos repasando algunhas das fotos que fixo durante a catástrofe do Prestige. A parte dunha das máis coñecidas, chamoume moito a atención esta imaxe.

Non hai moito que comentar. A foto xa fala dabondo.

Non ven nada mal lembrar aqueles días de novembro de 2002. Aqueles días nos que o próximo presidente, que agora move fíos para formar goberno, tamén falaba de fíos, pero de “plastilina“, tal e como se pode ver na mancha negra que está detrás do home do dedo acusador.

Onde remata o mar

Os meus pais lémbranme sempre que poden que a miña educación é a súa herdanza. Non vou ter outra. Estudei o que quixen, pero non fun tan bo estudante para quedar preto da casa. E non dubidaron en pagar unha universidade privada para que puidese facer Xornalismo, pese a que na casa os cartos nunca sobraron. Nunca lles poderei agradecer o esforzo que fixeron e a confianza que tiveron, teñen e terán en min. O Estado e as becas tamén axudaron.

Despois de catro anos, hai uns meses que voltei a Galicia para facer un máster a só 20 minutos da casa. “¿E logo por que non te vas a outro país”?; “¿Non sería mellor aprender idiomas?”. Os que preguntan soen ser os que máis se queixan da sangría de talento que estamos sufrindo. Se cadra o meu é conformismo, falta de ambición; ou medo. Si, medo a non voltar a casa. Medo a pisar Galicia só nas vacacións.

Cada poucos días descubro que algún coñecido se vai a Alemaña ou ao Reino Unido. Hai uns anos, esta xente podía escoller aquí entre varios traballos ao rematar os estudos. Agora, varias persoas pelexan, aquí ou fora, por algún choio no que se poderían ter aforrado varios anos entre libros e apuntes.

¿Que van facer? Din por aí que voltarán cando a cousa mellore. Ah, ¿pero vai mellorar? Coma min, esta xente tamén recibiu becas. Miles de millóns de euros de inversión dos que se van aproveitar os menos afectados por unha crise que de tanto falar dela xa ninguén sabe o que é.

Dentro duns anos, haberá un Pereira, unha Castro, un Andrade, ou unha Mariño que descubrirá a vacina contra a SIDA, ou dirixirá o CERN, ou construirá grandes estradas e pontes. Os nosos xornais (os que queden), presumirán. Si, presumirán, como xa están facendo, dos que tiveron que fuxir da súa terra para acadar os seus soños.

Oxalá o poida contar dende aquí. Pero somos cada vez menos grans de area. A praia vai a menos. E o mar segue batendo con forza para levarnos a outras costas.