Pra a Habana

Imaxe

Ao chegar á Habana, apenas nos fixeron falta cen pasos para que nos timaran un peso polo Granma, que realmente valía vinte centavos. O homiño que nolo vendiu non fixo ademán de meter a man no peto para buscar o cambio, pero nós tampouco llo pedimos.
Apenas fixeron falta cen pasos para que nos ofreceran droga, pero aí xa non picamos.
E apenas fixeron falta cen pasos para toparnos cun cruceiro feito polos canteiros de Poio e unha placa na honra de Rosalía coa primeira estrofa de “Adiós ríos, adiós fontes”.
Á esquerda, a uns metros do cruceiro, na rúa Oficios, hai dous apelidos, tamén galegos, escritos na fachada dun edificio: Casteleiro e Vizoso. Dous galeguiños, de nome Segundo e Gaspar, que traballaban nunha ferretería que dirixía un aragonés de Calanda, Leonardo Buñuel. Este Leonardo tivo un fillo chamado Luis. Fuxiu de Cuba despois do afundimento do Maine e deixou a cargo do negocio aos galeguiños, que aguantaron alí, coma sempre. Cando volviu, uns anos despois, o negocio de Casteleiro e Vizoso xa era un imperio sen sitio para o pai de Luis Buñuel. Unha historia curiosa que contaba hai uns meses Fernando Salgado en La Voz.

Acordeime disto despois de ver unha foto de Global Galicia, o portal de emigración que puxo en marcha La Voz para achegarnos aos que están fora, agora que volvemos ser emigrantes. Non é o mesmo, claro. Dun camarote de terceira e dúas semanas de viaxe pasamos a un par de horas en Ryanair. Das cartas de ano en ano pasamos ao Facebook e o Skype. E dos analfabetos pasamos a licenciados, mestrados e políglotas.

E canto temos que aprender de xente coma Casteleiro e Vizoso.

Anuncios

Que nos devore o verán

De cando en vez, hai que escapar. Sacudir horarios, rutinas e caras. Despertar e durmir noutros leitos. Conducir por novas estradas, escoitar outras linguas. Aspirar o arrecendo doutras árbores. Abrazar a dous cativos que ves menos do que quixeras, pero que che enchen os días cun sorriso, ou cunha canción, ou querendo poñer a camiseta que lle regalaches. Achegarte máis a quen te quere ben, aínda que non pode estar tódolos días para demostralo.

Hoxe regresas e mañá acabouse. Volven a comezar esos días nos que tes que ver a través dunha fiestra como vai cambiando a luz do serán. Deixas de sentir o vento bicándoche a cara. E máis agora, que parece que remata o gris, a chuvia e o vento, e comeza o azul e o verde, o sol e a airexa. Agora que, neste país que tanto chamamos das sombras, poderemos disfrutar da luz do sol ata case a medianoite.

Que veña xa o verán e nos devore a todos.