A historia do meu avó

O meu avó cumpriu este xoves 90 anos. Isto, hoxe en día, non é moita noticia. Pasou máis de media vida facendo, refacendo e arranxando zapatos. Era aquel tempo no que as cousas se arranxaban en vez de tiralas ao lixo. Daquel tempo conserva uns dedos que parecen chourizos e unhas mans curtidas coma o coiro co que traballaba na zapatería. Leva case 30 anos sen vexiga debido a un cancro que non tivo narices suficientes para tombalo. De cando en vez danlle problemas as arritmias, depende do Sintrom e un dos pulmóns xa apenas lle da folgos cando chega o inverno. Os xeonllos fállanlle de cando en vez e cae máis veces das que nos conta, para non preocuparnos. Se cadra iso tampouco é noticia. Pero o meu avó aínda fai a compra, cociña de luns a venres e camiña cinco ou seis quilómetros diarios. Coida á miña avoa, que está en cadeira de rodas. Lávaa pola mañá, faille o almorzo, a comida, a cea; vive para ela. É un deses homes que loitan toda a vida. Eses homes imprescindibles, dos que falaba Bertolt Brecht.

Pode que isto tampouco sexa noticia. Imos ao gran. O día do seu aniversario, estabamos vendo na televisión un descubrimento arqueolóxico nun país do que non me lembro agora. Dicían os expertos que un dos restos pertencían a un home que morrera envelenado. “¿E iso como o saben, ho?”, preguntou o meu avó. “Analizan os produtos químicos que hai neses restos e teñen uns métodos para comprobalo”, respondín eu,  facéndome o listo, como desculpando a súa ignorancia.

“Bo, iso son contos. ¿Cómo van saber o que facían hai miles de anos con só ver catro osos? Algo poderán adiviñar, non digo que non, pero o resto son historias”.

E entón, iluminoume. El, que saiu dez ou quince veces da provincia da Coruña. Que apenas lía o xornal e algún que outro libro despois de traballar 16 horas ao día. Nin carreira, nin máster, nin doutorado, nin hostias. Sentidiño, e abonda. ¿Cómo non vai dubidar o meu avó do que lle pasaba á xente hai miles de anos, cando non pode crer as mentiras de propaganda que lle contan tódolos días?

Tremorte

Mira que fixo ben veces as orellas polo Antroido. Cando as botaba na sartén, eu envolvíallas co tenedor para que collesen forma. Nunca estaban ao gusto dela. Sempre lle daba de máis, ou de menos. E mira que ás veces quedaban ben. Pero bueno, eu seguíaa axudando. Moito discutía con ela, ho. Decíalle: ‘¡Non che volvo axudar a facer as orellas!’. Pero sempre volvía. Ata que chegou o día. E xa non a axudei máis”.

Cando remata de falar, os seus ollos miran para ela e brilan. Ela está enfrente del. Escoita a historia, ladea a cabeza, encolle os ombreiros e levanta as cellas. Unha mestura entre indiferencia e incomprensión. Non sei se lembra esos momentos. É un misterio o que aínda perdura na súa cabeciña e o que se marchou para non voltar.  Este Antroido comerá as orellas, pero xa non se lembra de cómo se fan.

A perda máis dura é a que aínda non se foi de todo. Hai que mirarlle aos ollos ducias de veces cada día. Non se precisa evocala, porque segue aí. O tremor da morte ten réplicas, pero sempre son de menor intensidade que a sacudida que chega co último suspiro. Pero cando alguén se vai sen irse de todo, cada día é un tremor que che sacude sen piedade. Os sopapos veñen de todos lados e non avisan. E seguirás recibindo réplicas devastadoras ata o último día da súa vida, ou da túa. Só a morte freará as sacudidas. E ese día… Non quero pensar nese día. Somos ben duros, ho.

Vidadependiente

Tranquilos. Estoy sobrio. O no. Seguro que todos os tomáis cada día un buen Twitter. Pero bueno, el otro día, un tío se metió un ABC, y luego un Público; un viaje de esos que te descolocan. El tío dudaba en qué planeta vivía. Iba hacia el abismo. Lo salvaron justo a tiempo. Tenía en las manos un cóctel de Sport y Marca.

Muchos están bajo los efectos de cosas que no reconocen, como el Sálvame. Con los documentales de La 2 pasa lo contrario. Dicen que es muy buena, pero a pocos se le han visto síntomas evidentes.

Las hay que te hacen de todo. El deporte, la música, el cine, los libros. Tan pronto te ponen en la cima del mundo como te apalean sin tregua. Muy curiosas. Pero todos se arriesgan con ellas.

Cuando se toman en grupo, pasan cosas curiosas. La de familia te la tomas por prescripción. Es como el agua, dicen. Dicen que la dosis de amigos tiene que ser pequeña, pero pura. La de amor nunca es suficiente, pero desarrollas tolerancia. Muy difícil salir. Lo del sexo es más raro. A nadie le basta la dosis, casi todos piden más. Y eso que se suele exagerar.

Otras son personales. Suelen ser tranquilizantes. Comerse las uñas, chascar los dedos, tocarse el pelo, hurgarse la nariz. Unas más higiénicas que otras, pero bastante contagiosas.

Luego están las genuinas. La droga y la vida. Las mejores. Y las peores. Cuidadito con ellas.